Reisverslag  Augustus 2018

Samen met Jeanny en Svintha heb ik voor het eerst 3 shelters bezocht in Spanje.

We zijn na een voorspoedige reis goed bij het appartement aangekomen, al lagen we wel een beetje laat in bed. De volgende ochtend, na een zeer kort nachtje van 5 uur ofzo en behoorlijk warm, aangezien de airco het niet zo goed deed, zijn we om 9 uur eerst begonnen met een ontbijt. Hier hebben we Vera, de eigenaresse van Galgos en Familia en Antonio, haar man en Jacqueline ontmoet om daarna af te reizen naar de eerste shelter.

 

Uiteraard had ik bepaalde verwachtingen van een shelter en deze eerste voldeed daar geheel aan! Bij het uitstappen in ongeveer 32 graden Celsius kwamen er al een paar hondjes, die buiten het hek liepen, ons blaffend tegemoet. Eenmaal bij de deuropening was er niet te ontsnappen aan de geur en toen moesten we nog naar binnen! Ik heb mijn neus maar dichtgehouden in het belang van mijn ontbijt ;-) Overal waar je keek waren honden. Veel van die honden dartelden om ons heen en wilden allemaal aandacht. Ze sprongen tegen me op en bleven dat doen. Allemaal hondenpootjes tegen me aan. Een enkeling heeft op een onbewaakt momentje tegen mijn benen aangeplast. Overal zielige, begerige, lieve, vragende en ook bange oogjes. Het was verschrikkelijk en ik schrok van de open wonden en de vliegen die daar gretig gebruik van maakten. Helaas was het quarantaine gedeelte niet echt afgezonderd van de rest van de honden en er zaten honden met allerlei aandoeningen. Er was een gedeelte met Mastins en ook eentje met staffords en pitbulls, die daar nooit meer wegkomen. In deze shelter zijn er te weinig vrijwilligers om te helpen, waardoor er teveel werk is in een te vol shelter. Het is vrij moeilijk om, als je van honden houdt, ze niet allemaal op te vangen. Ik heb een tijd lang met een hete, koortsige podenco pup in mijn armen gestaan en alleen maar geobserveerd. Die pup hebben we meegenomen, samen met nog 5 galgos, naar Galgos en Familia, zodat ze daar kunnen opknappen en gereed gemaakt kunnen worden voor adoptie. Eigenlijk zou je alle honden uit deze hel willen halen om ze de zorg en aandacht te kunnen geven, die ze nodig hebben. Na dit bezoek was een douche het enige waar ik naar verlangde!

 

Er is dus geen stromend water en elektriciteit boven, waardoor het een stuk moeilijker is om de honden te verzorgen. Fali waarschuwde ons tevoren dat haar shelter niet zo goed zou zijn als de shelter die we de dag ervoor aandeden. Echter toen wij eenmaal de shelter in waren, zagen wij ongeveer 15 honden op een omheind stukje grond vrolijk heen en weer lopen. De honden zagen er verzorgd uit, waren goed op gewicht en zonder wonden en/of teken. Het was er brandschoon, ook in de binnen verblijven en het stonk er helemaal niet! Fali vertelde ons dat ze een tijdje geleden 20 honden in de shelter hadden, maar dat dat teveel bleek. Het valt haar zwaar dat ze moet kiezen wie ze kan opnemen, omdat ze het liefst alle hondjes wil redden. Er waren een aantal vrijwilligers aan het werk en je zag dat de honden erg op hen gesteld waren.

Ik was onder de indruk van de shelter, de vrijwilligers, de gedrevenheid van Fali en de honden. Eenmaal beneden hebben we samen geluncht en hebben we haar verteld dat we haar shelter heel mooi, schoon en verzorgd eruit vonden zien. En dat we bewondering hebben voor haar, vanwege haar strijd tegen dierenleed en haar volharding ondanks alle tegenwerking die ze krijgt van onder andere de burgemeester.

Op dag twee hadden we een afspraak gemaakt met Fali en Marta om hun shelter la Huella Verde te gaan bekijken. Deze twee jonge meiden van begin 30 zijn samen gestart met het opvangen van hondjes door middel van pleeggezinnen. Sinds kort mogen zij een stukje land gebruiken van een dierenliefhebber voor de opvang van hondjes. Na hen te hebben opgehaald zijn we richting de shelter gereden en hebben de auto geparkeerd langs de weg. Vandaar zijn we verder gaan lopen, omdat je met de auto niet helemaal naar boven kan rijden. Het was een heel eind omhoog in 35 graden Celsius. We hebben het rustig aan gedaan. Fali vertelde ons onderweg dat wanneer ze geen tractor of vierwiel aangedreven auto ter beschikking hebben, ze het water en voer per voet naar boven moeten sjouwen. Wij vonden het al zwaar zonder lading!

Op dag drie hebben we Galgos en Familia bezocht. Daar aangekomen wemelde het er van vrijwilligers, die allemaal een taak hadden en systematisch alles uitvoerden onder leiding van een van de vrijwilligers. Je zag dat het een goed werkend team is, dat weet wat ze aan het doen zijn. De shelter ziet er fantastisch uit. De honden hebben eigen binnen verblijven, waar ze met zijn twee-, drie- of vieren in zitten. Er wordt gekeken naar een match met elkaar uiteraard. Ze worden uitgelaten, gesocialiseerd en verzorgd. Buiten zijn er verschillende uitren plekken, waar ze lekker kunnen spelen en bewegen. Er is voldoende schaduw. Ook is er een eigen operatiekamer, waar castraties worden uitgevoerd door een dierenarts die eens in de zoveel tijd daarvoor langskomt. Er zijn een aantal hokken buiten de shelter voor quarantaine en er is een puppy gedeelte met uiteraard veel puppy’s, die zelf kunnen kiezen of ze buiten willen spelen of binnen willen slapen. We hebben natuurlijk puppy’s geknuffeld en wat een genot is dat!!!

Ook zijn we in de buitenplaats gaan zitten om de honden te observeren. Je kunt hier goed de individuele hond ‘zien’; uiterlijk, karakter/temperament, speelsheid, angstig of niet, hoe ze met andere honden zijn, hoe ze reageren op jou en op de vrijwilligers. Ik vond het geweldig en was al aan het fantaseren om in Spanje te gaan wonen om te helpen, wat uiteraard totaal niet realistisch is…

Inmiddels was het podenco pupje uit de eerste shelter, Boris genaamd, opgekapt en had geen koorts meer. Hij was alert en speels en super schattig. Nog wel erg mager, maar nadat de wormpjes straks niet meer in zijn lijfje zitten, zal hij vast snel aansterken.

Na het bezoek zijn we met een aantal vrijwilligers en Vera en haar man gaan lunchen en hebben heerlijk gegeten en gekletst. Dit was een mooie afsluiting van onze trip. Leuk om te zien waar mijn geadopteerde galgo Thor vandaan komt!

 

Terwijl ik dit schrijf ben ik nog steeds onder de indruk van alles: de vrijwilligers, de honden, de shelters. Het ontroert me zeer dat deze mensen, vaak naast hun fulltime werk, alle uren steken in het opvangen en verzorgen van de honden. Daarnaast dat deze honden, hoe beschadigd ze ook zijn, toch weer vertrouwen kunnen krijgen in mensen en een fijne toekomst tegemoet gaan. Het was en is een emotionele reis om nooit te vergeten en ik ga zeker een keer terug.

© 2018 by Galgos & Amigos

  • email
  • White Facebook Icon
  • White Instagram Icon
  • mail
  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon